Στην ύψωση του Τιμίου Σταυρού,

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Ο Σταυρός ανύψωσε

την ανθρώπινη φύση

στο αγγελικό στερέωμα...

Μέσω του Σταυρού απαλλαγήκαμε από την έχθρα

και πάλι μέσω του Σταυρού συμφιλιωθήκαμε με

τον Θεό. Μέσω του Σταυρού απελευθερωθήκαμε

από τη διαβολική τυραννία και μέσω του Σταυρού

απαλλαγήκαμε από τον θάνατο και την απώλεια.

Γι’ αυτό και ο λαός παλιότερα δυσανασχετούσε

στο άκουσμα του σταυρού, αμέσως όμως με το

που άκουσε για την Ανάσταση, μετέβαλε τη

δυσανασχέτηση σε χαρά, δοξάζοντας με καθαρή

φωνή τον Θεό. Ο Σταυρός ανύψωσε την

ανθρώπινη φύση στο αγγελικό στερέωμα και την

ανέδειξε ξένη πια προς οποιαδήποτε φθορά και

την αξίωσε να συμμετέχει στη ζωή της αφθαρσίας.

Ο Θεός δεν μας ονομάζει πια ανθρώπους, αλλά και

θεούς λέγοντας: «Εγώ είπα: είστε θεοί και όλοι

γιοι του Υψίστου». Δεν μας ονομάζει πια δούλους

αλλά φίλους και αδελφούς λέγοντας: «Θα

αναγγείλω το όνομά σου στους αδελφούς μου».

Βλέπεις πόση αλλαγή προσέφερε ο Σταυρός; Για

να μάθεις ακόμη καλύτερα τη δύναμη του

Σταυρού, σκέψου τι ίσχυε πριν τον Σταυρό και τι

μετά από αυτόν και θα καταλάβεις την ενέργειά

του. Πριν τον Σταυρό, ο Υιός δεν μας ήταν

γνωστός, ενώ σήμερα με το κήρυγμα του

Σταυρού, ξέρουμε τον Υιό και γνωρίζουμε τον

Πατέρα μέσω Εκείνου. Πριν τον Σταυρό,

προσκυνείτο ο διάβολος, ενώ τώρα με το κήρυγμα

του Σταυρού, ο διάβολος συντρίφθηκε και οι

δαίμονες τρέχουν να ξεφύγουν. Πριν τον Σταυρό,

ασχολούμασταν με πορνείες και ασέλγειες, ενώ

τώρα με το κήρυγμα του Σταυρού, όχι μόνο

αποφύγαμε την πορνεία, αλλά ακόμα και τον γάμο

τον υπερβήκαμε και δεχτήκαμε να φυλάσσουμε

στη ζωή μας την παρθενία, που πριν ούτε που

γνωρίζαμε.

Δεν κηρυσσόταν ο Σταυρός και ο διάβολος μάζευε

τους Ιουδαίους εναντίον του Χριστού. Σήμερα

Στην ύψωση του Τιμίου Σταυρού

– Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Επιλογή αποσπασμάτων

– Απόδοση στη Νεοελληνική: Απαρχή

κηρύσσεται ο Σταυρός και οι Απόστολοι

συγκεντρώνουν τους Ιουδαίους μέσω της

πίστης. Δεν κηρυσσόταν ο Σταυρός και μας

κατείχε ο θάνατος. Τώρα που κηρύσσεται ο

Σταυρός, καταφρονήσαμε τον θάνατο ως

ανύπαρκτο και ποθήσαμε την αιώνια ζωή. Δεν

κηρυττόταν ο Σταυρός και ήμασταν ξένοι του

παραδείσου. Με το που ανέτειλε όμως ο

Σταυρός, αμέσως ο ληστής αξιώθηκε τον

παράδεισο.

Μα τι μεγάλη που είναι η δύναμη του Σταυρού!

Πόση αλλαγή έφερε στο ανθρώπινο γένος! Από

τόσο σκοτάδι μας μετέφερε σε απέραντο φως,

μας επανέφερε από τον θάνατο στην αιώνια

ζωή, μας ανακαίνισε από τη φθορά στην

αφθαρσία. Δεν καλύπτονται πια τα μάτια της

καρδιάς μας από την άγνοια του σκοταδιού,

αλλά μέσω του Σταυρού καταφωτίζονται με το

φως της γνώσης. Δεν είναι πια κλειστά τα

αφτιά των κουφών από την απιστία, γιατί οι

κουφοί άκουσαν λόγο Κυρίου και οι τυφλοί

ανέβλεψαν για να δουν τη δόξα του Θεού.

Αυτά είναι τα κατορθώματα του Σταυρού! Αυτά

είναι τα δώρα που προσφέρει για χάρη μας ο

Σταυρός! Τι καλό δεν μας δόθηκε από τον

Σταυρό; Τι

 Γενέσιο της Θεοτόκου:

Οι Άγιοι Πατέρες για το Γενέθλιο της Θεοτόκου

ΓΕΝΕΘΛΙΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ: Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ

Παλαμᾶς στὴν ὁμιλία του στὸ «Γενέσιο τῆς Θεοτόκου»

ἀναφέρει: «Σήμερα ἡ προφητευμένη ράβδος ἐβλάστησε

ἀπὸ τὴν ρίζα τοῦ Ἰεσσαί, ἀπὸ τὴν ὁποία “ἐβγῆκε ἀνθὸς”,

ποὺ δὲν δέχεται μαρασμό, ἀλλὰ καὶ ἀνακαλεῖ τὴν φύση

μας, ποὺ ἐμαράθηκε καὶ γι’ αὐτὸ ἐξέπεσε ἀπὸ τὸν

ἀμάραντο τόπο τῆς τρυφῆς καὶ

τὴν ἐπαναφέρει στὸ εὐθαλὲς καὶ

τῆς χαρίζει τὸ ἀειθαλές, τὴν

ἀνεβάζει πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ

Εἶναι ἡ ράβδος μὲ τὴν

ὁποίαν ὁ μέγας ποιμὴν

μετέφερε τὸ λογικὸ ποίμνιο

πρὸς τὶς αἰώνιες βοσκές· ἡ

ράβδος, στὴν ὁποία

στηριγμένη ἡ φύσις μας

ἀπέθεσε τὴν παλαιότητα καὶ

τὴν γεροντικὴ ἀδράνεια καὶ βαδίζει εὔκολα πρὸς τὸν

οὐρανό, ἀφήνοντας τὴν γῆ κάτω σὲ αὐτοὺς ποὺ

φέρονται πρὸς τὰ κάτω, διότι δὲν ἔχουν

στήριγμα».1

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς σὲ ἀντίστοιχη

ὁμιλία του θὰ μᾶς πεῖ: «Ὅταν ἦταν ὁ ἄνθρωπος νὰ

ἔρθει στὴ ζωὴ ἀπὸ τὸ μὴ εἶναι ἀπὸ ἄπειρη

ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, πρῶτα ἁπλώνεται ὁ οὐρανός,

ἔπειτα στρώνεται κάτω ἡ γῆ, ὁρίζεται ἡ περιοχὴ τῆς

θάλασσας καὶ συγχρόνως γίνονται ὅσα

συμπληρώνουν τὴν ὅλη διακόσμηση καὶ τῶν δύο

αὐτῶν.

Ὕστερα τοποθετεῖται ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸν

παράδεισο σὰν βασιλιάς, γιὰ νὰ ἀσκεῖ τὴν ἀρετή.

Λόγῳ τῆς παράβασης ὅλα τὰ εἶχε κυριέψει ἡ φθορὰ

καὶ γεμάτος εὐσπλαγχνία ὁ Θεὸς φοβόταν μήπως

βαδίσει στὴν ἀνυπαρξία τὸ πλάσμα τῶν χεριῶν του,

ἀποφασίζει ἀπὸ πολλὴ καλωσύνη νὰ δημιουργήσει

ἄλλο οὐρανὸ καὶ γῆ καὶ θάλασσα, ὅπου θὰ εὕρισκε

θέση ὁ ἀχώρητος σὲ ὅλα γιὰ τὴν ἀνάπλαση τοῦ

γένους μας.

Κι ̓ αὐτὰ εἶναι ἡ μακαρία καὶ πολυύμνητη

Παρθένος. Ὢ θαῦμα μέγα!

Εἶναι αὐτὴ οὐρανός, γιατί ἀπὸ τὰ ἀπάτητα

θησαυροφυλάκιά της ἀνέτειλε τὸν ἥλιο τῆς

δικαιοσύνης, εἶναι γῆ, γιατί ἀπὸ τὶς ἁγνὲς λαγόνες

τῆς ἀφθαρσίας βλάστησε τὸν στάχυ τῆς ζωῆς, καὶ

εἶναι θάλασσα, γιατί ἀπὸ τοὺς κόρφους της ἄφησε

νὰ προβάλει τὸν νοητὸ μαργαρίτη».2

Στὴν ὁμιλία στὴν “Γέννηση τῆς Θεοτόκου” ὁ ἅγιος

Νικόλας ὁ Καβάσιλας σημειώνει: «Ἡ Πανάμωμος δὲν

ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ τὸν βρῆκε

συντετριμμένο· οὔτε πάλι μᾶς ἔδωσε τὴ φύση, ἀλλὰ

τὴν συνετήρησε· οὔτε μᾶς ἔπλασε αὐτή, ἀλλὰ

προσέφερε ἐκεῖνα μὲ τὰ ὁποῖα ἀναπλασθήκαμε.

Ἔγινε ἔτσι βοηθὸς τοῦ πλάστη, τὸ ἄγαλμα

συνεργάσθηκε μὲ τὸν τεχνίτη.

Αὐτὴ ξανάδωκε στὸ ἄγαλμα ὅ,τι εἶχε προηγουμένως κι

ἐκεῖνος πρόσθεσε αὐτὸ ποὺ δὲν εἶχε. Καὶ δὲν θὰ

πρόσθετε βέβαια ἐκεῖνος αὐτὸ ποὺ ἔλειπε, ἂν δὲν

εὕρισκε αὐτὸ ποὺ ὑπῆρχε, πάνω στὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ

προσθέσει τὸ δεύτερο (δηλαδὴ αὐτὸ ποὺ ἔλειπε).

Στὸν Ἀδὰμ ἀπὸ ὅλα τὰ ζῶα τοῦ Παραδείσου μόνη

βοηθὸς ἦταν ἡ Εὔα. Καὶ τὸν Θεό, γιὰ νὰ φανερώσει τὴν

χρηστότητά Του, μόνη ἡ Παρθένος ἀπὸ ὅλα τὰ ὄντα

τὸν ἐβοήθησε.

Γιατί τίποτε ἄλλο δὲν μετεῖχε στὴν φύση τοῦ Ἀδὰμ

ἐκτὸς ἀπὸ τὴν Εὔα, καὶ τίποτε ἑπομένως δὲν μποροῦσε

νὰ λάβει μέρος στὶς πράξεις του.

Ἀλλὰ καὶ καμμία ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ὑπάρξεις δὲν

συμμετεῖχε τόσο στὴν χρηστότητα τοῦ Θεοῦ, ὅσο ἡ

Παρθένος· ἔτσι κανεὶς ἄλλος δὲν μποροῦσε νὰ τὸν

βοηθήσει.

Γιατί βέβαια καὶ ὁ καλύτερος τεχνίτης φθάνει στὸ

σκοπό του καὶ γίνεται φανερός, ὅτι εἶναι ἄριστος, ἂν

βρεῖ τὸ κατάλληλο ὄργανο ποὺ τὸν ἐξυπηρετεῖ στὴν

πραγματοποίηση τῆς τέχνης του».3

Καὶ σὲ ἄλλο σημεῖο θὰ σημειώσει «Αὐτὸ ἀκριβῶς εἶναι

ἐκεῖνο ποὺ βρίσκεται πέρα ἀπὸ κάθε θαῦμα καὶ προξενεῖ

ἔκπληξη ὄχι μόνο στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ σὲ

αὐτοὺς τοὺς Ἀγγέλους καὶ ξεπερνάει κάθε ρητορικὴ

ὑπερβολή: τὸ πῶς, ἐνῶ ἡ Παρθένος ἦταν μόνο

ἄνθρωπος καὶ δὲν εἶχε τίποτε περισσότερο ἀπὸ τοὺς

ἄλλους ἀνθρώπους, μπόρεσε νὰ διαφύγει, μόνη αὐτή,

τὴν κοινὴ ἀρρώστια.

Πῶς τὸ μπόρεσε; Ποιοὺς λογισμοὺς χρησιμοποίησε;

Ἀκόμη περισσότερο, πῶς τῆς δημιουργήθηκε ἀρχικὰ

αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία καὶ θέλησε νὰ ριχθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν

ἀγώνα, τὸν ὁποῖο κανεὶς ἀπὸ τοὺς συνανθρώπους της

δὲν ἀκούσθηκε ὅτι εἶχε ποτὲ κερδίσει;

Ποιοὺς ὁδηγοὺς εἶχε μπροστά της; Ποιὸς τῆς ἔδωκε

ἐλπίδες ὅτι θὰ νικήσει; Ἀπὸ ποῦ ἄντλησε τὸ

ἀπαιτούμενο θάρρος;

Γιατί ἡ ἀνθρώπινη φύση ἦταν πεσμένη, εἶναι δὲ

ἀπερίγραπτη ἡ φαυλότης μέσα στὴν ὁποία ζοῦσε τὸ

μεγαλύτερο μέρος τῶν ἀνθρώπων. Λίγοι ἦσαν οἱ καλοὶ

κι εἶχαν κι αὐτοὶ ἀνάγκη ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θὰ τοὺς

στηρί- ξουν. Τόσο πολὺ ἀπεῖχαν ἀπὸ τὸ νὰ εἶναι

χρήσιμοι στοὺς ἄλλους».4

1.Γρηγ. Παλαμᾶ Ε.Π.Ε. τόμ. 10 σελ. 589

2.Ἰ. Δαμασκηνοῦ Ε.Π.Ε. τόμ. 9 σελ. 213

3.Νικολάου Καβάσιλα Ἡ Θεομήτωρ Ἔκδ. Ἀποστολικῆς

Διακονίας σελ. 109

4.Ὅ.π. σελ. 69

Απο τον ιστοτοπο www.ekklisiaonline.gr

Το μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου Πέμπτη 18/9.

 

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών Μηνός Σεπτεμβρίου.

 

Ιερά Πανήγυρις Παρεκκλησίου Αγίου Φανουρίου.

 

Ιερά Αγρυπνία Αγίας Θεοδώρας της εν Βάστα, Τετάρτη 10/9.

 

 

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Ομιλία στην Κοίμηση της Θεοτόκου

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά: Ομιλία στην Κοίμηση της Θεοτόκου 

Αν ο θάνατος των οσίων είναι τίμιος και η μνήμη δικαίου συνοδεύεται από εγκώμια (Παρμ. 10,7), πόσο μάλλον τη μνήμη της αγίας των αγίων, δια της οποίας επέρχεται όλος ο αγιασμός στους αγίους, δηλ. τη μνήμη της αειπάρθενης και Θεομήτορος, πρέπει να την επιτελούμε με τις μεγαλύτερες ευφημίες;

Αυτό πράττουμε εορτάζοντας την επέτειο της αγίας κοιμήσεως ή μεταστάσεώς της (μεταβιώσεως), που αν και με αυτή είναι λίγο κατώτερη από τους αγγέλους, όμως ξεπέρασε σε ασύγκριτο βαθμό και τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους και όλες τις υπερκόσμιες δυνάμεις με την εγγύτητά της προς τον Θεό και με τα από παλαιά γραμμένα και πραγματοποιηθέντα σ' αυτή θαυμάσια.

Ο θάνατός της είναι ζωηφόρος, μεταβαίνοντας σε ουράνια και αθάνατη ζωή, και η μνήμη τούτου είναι χαρμόσυνη εορτή και παγκόσμια πανήγυρις, που όχι μόνο ανανεώνει τη μνήμη των θαυμασίων της Θεομήτορος, αλλά και προσθέτει την κοινή και παράδοξη συνάθροιση των ιερών Αποστόλων από κάθε μέρος της γης για την πανίερη κηδεία της, με θεολήπτους και θεοφάντορας ύμνους, με τις αγγελικές επιστασίες και χοροστασίες και λειτουργίες γι' αυτήν.

Οι Απόστολοι προπέμπουν, ακολουθούν, συμπράττουν και συνεργούν με όλη τη δύναμη μαζί με εκείνους που εγκωμιάζουν το ζωαρχικό και θεοδόχο εκείνο σώμα, το σωστικό φάρμακο του γένους μας, το σεμνολόγημα όλης της κτίσεως.

Ενώ ο ίδιος ο Κύριος Σαβαώθ και Υιός αυτής της αειπάρθενης, είναι αοράτως παρών και αποδίδει στη μητέρα την εξόδιο τιμή. Σε αυτού τα χέρια εναπέθεσε και το θεοφόρο πνεύμα της, δια του οποίου έπειτα από λίγο μεταθέτει και το συνδεδεμένο προς εκείνο σώμα σε χώρο αείζωο και ουράνιο.

Διότι μόνο αυτή, βρισκόμενη ανάμεσα στον Θεό και σ' ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, τον μεν Θεό κατέστησε υιόν ανθρώπου, τους δε ανθρώπους έκανε υιούς Θεού, ουρανώσασα τη γη και θεώσασα το γένος.

Και μόνο αυτή απ’ όλες τις γυναίκες αναδείχθηκε μητέρα του Θεού εκ φύσεως πάνω από κάθε φύση· υπήρξε βασίλισσα κάθε εγκοσμίου και υπερκοσμίου κτίσματος με τον άφραστο τόκο της.

Τώρα έχοντας και τον ουρανό κατάλληλο κατοικητήριο, ως ταιριαστό της βασίλειο, στον οποίο μετατέθηκε σήμερα από τη γη, στάθηκε και στα δεξιά του παμβασιλέως «εν ιματισμώ διαχρύσω περιβεβλημένη πεποικιλμένη», με διάχρυσο ιματισμό ντυμένη και στολισμένη, όπως λέγει ο προφήτης (Ψαλμ. 44,10). Διάχρυσος ιματισμός σημαίνει ότι το θεαυγές σώμα της ήταν στολισμένο με τις παντοειδείς αρετές. Διότι μόνο αυτή κατέχει τώρα μαζί με το θεοδόξαστο σώμα και με τον Υιό, τον ουράνιο χώρο. Δεν μπορούσε πραγματικά γη και τάφος και θάνατος να κρατεί έως το τέλος το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της και αγαπητό ενδιαίτημα του ουρανού και του ουρανού των ουρανών.

Αποδεικτικό για τους μαθητές στοιχείο περί της αναστάσεώς της από τους νεκρούς γίνονται τα σινδόνια και τα εντάφια, που μόνα απέμειναν στον τάφο και βρέθηκαν από εκείνους που ήλθαν να τη ζητήσουν, όπως συνέβη προηγούμενα με τον Υιό και δεσπότη. Δεν χρειάσθηκε να μείνει και αυτή επίσης για λίγο πάνω στη γη, όπως ο Υιός της και Θεός, γι' αυτό αναλήφθηκε αμέσως προς τον υπερουράνιο χώρο από τον τάφο.

Με την ανάληψή της η Θεομήτωρ συνήψε τα κάτω με τα άνω και περιέλαβε το παν με τα γύρω της θαυμάσια, ώστε και το ότι είναι ελαττωμένη πολύ λίγο από τους αγγέλους, γευόμενη τον θάνατο, αυξάνει την υπεροχή της σε όλα. Και έτσι είναι η μόνη από όλους τους αιώνες και από όλους τους αρίστους που διαιτάται με το σώμα στον ουρανό μαζί με τον Υιό και Θεό.

Η Θεομήτωρ είναι ο τόπος όλων των χαρίτων και πλήρωμα κάθε καλοκαγαθίας και εικόνα κάθε αγαθού και κάθε χρηστότητος, αφού είναι η μόνη που αξιώθηκε όλα μαζί ανεξαίρετα τα χαρίσματα του Πνεύματος και μάλιστα η μόνη που έλαβε παράδοξα στα σπλάχνα της Εκείνον στον οποίο βρίσκονται οι θησαυροί όλων των χαρισμάτων. Τώρα δε με τον θάνατό της προχώρησε από εδώ προς την αθανασία και δίκαια μετέστη και είναι συγκάτοικος με τον Υιό στα υπερουράνια σκηνώματα και από εκεί επιστατεί με τις ακοίμητες προς αυτόν πρεσβείες εξιλεώνοντας αυτόν προς όλους μας.

Είναι τόσο πολύ πλησιέστερη από τους πλησιάζοντας τον Θεό, όχι μόνο από τους ανθρώπους, αλλά και από αυτές τις αγγελικές ιεραρχίες. Γι' αυτές τις αγγελικές ανώτατες ταξιαρχίες ο Ησαΐας γράφει «τα Σεραφίμ στέκονταν γύρω του» (Ήσ. 6,2) και ο Δαβίδ λέγει «παρέστη η βασίλισσα στα δεξιά σου» (Ψαλμ. 44,10).

Βλέπετε τη διαφορά της στάσεως; Από αυτή μπορείτε να καταλάβετε και τη διαφορά της, κατά την αξία της τάξεως. Διότι τα Σεραφίμ ήταν γύρω από τον Θεό, πλησίον δε στον Ίδιο μόνο η παμβασίλισσα και μάλιστα στα δεξιά του. Αυτή είναι φωτός φαιδροτέρα, παραδείσων θείων ευανθεστέρα, κόσμου παντός ορατού και αοράτου κοσμιωτέρα. Γι' αυτό, όπου κάθισε ο Χριστός στον ουρανό, δηλ. στα δεξιά της μεγαλοσύνης, εκεί στέκεται και αυτή τώρα που ανέβηκε από τη γη στον ουρανό.

Ποιος δεν γνωρίζει ότι η Παρθενομήτωρ είναι εκείνη η βάτος που ήταν αναμμένη αλλά δεν καταφλεγόταν (Εξ. 3,2); Και αυτή η λαβίδα, που πήρε το Σεραφίμ, τον άνθρακα από το θυσιαστήριο (Ψαλμ. 6,6), που συνέλαβε δηλαδή απυρπολήτως το θείο πυρ και κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να έλθει προς τον Θεό. Επομένως, μόνη αυτή είναι μεθόριο της κτιστής και της άκτιστης φύσεως. Και κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να προσεγγίσει τον Θεό, ειμή δι' αυτής που είναι αληθινά η θεαυγής λυχνία που καταυγάζει· «ο Θεός γαρ εν μέσω αυτής, και ου σαλευθήσεται», δηλ. στο μέσον είναι ο Θεός και δεν κλονίζεται, λέγει ο προφήτης (Ψαλμ. 45,6).

Ποιος θα αγαπούσε τον Υιό και Θεό περισσότερο από τη Μητέρα, η οποία όχι μόνο μονογενή τον γέννησε με άρρητο τρόπο, αλλά και μόνη της αυτή χωρίς ανδρική ένωση, ώστε να είναι το φίλτρο διπλάσιο (μη μοιραζόμενο με άλλο πρόσωπο).

Όπως λοιπόν μόνο δι' αυτής ο Υιός επεδήμησε προς εμάς, φανερώθηκε και συναναστράφηκε με τους ανθρώπους, ενώ πριν ήταν αθέατος, έτσι και στον μελλοντικό ατελεύτητο αιώνα κάθε πρόοδος και αποκάλυψη θείων μυστηρίων χωρίς Αυτή θα είναι αδύνατος.

Δια μέσου της Θεομήτορος θα υμνούν τον Θεό γιατί αυτή είναι η αιτία, η προστάτιδα και πρόξενος των αιωνίων. Αυτή είναι θέμα των προφητών, αρχή των Αποστόλων, εδραίωμα των μαρτύρων, κρηπίδα των διδασκάλων, η ρίζα των απορρήτων αγαθών, η κορυφή και τελείωση κάθε αγίου.

Ω Παρθένε θεία και τώρα ουρανία, πώς να περιγράψω όλες σου τις αρετές; Πώς να σε δοξάσω, τον θησαυρό της δόξας; Εσένα και η μνήμη μόνο αγιάζει αυτόν που τη χρησιμοποιεί.

Μετάδωσε λοιπόν πλούσια τα χαρίσματά σου σε όλο τον λαό σου, Δέσποινα, δώσε τη λύση των δεινών μας· μετάτρεψε όλα προς το καλύτερο με τη δύναμή σου, δίδοντας στο σώμα και στην ψυχή μας άφθονη τη χάρη σου για να δοξάζουμε τον προαιώνιο Λόγο που σαρκώθηκε από σένα για μας, μαζί με τον άναρχο Πατέρα και το ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους ατελεύτητους αιώνες. Αμήν.

[Πηγή: Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Λόγος ΛΖ', εις την πάνσεπτον κοίμησιν της πανυπεράγνου δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας, PG 151, 460-472. Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας, τομ. 10 (Θεσ/νίκη: «Γρηγόριος ο Παλαμάς»). Αποσπάσματα].ΠΗΓΗ sostis.gr