Άγιοι Πατέρες δια την Κυριακήν της Πεντηκοστής – Διδαχές

Ο άγιος Φιλάρετος

Μόσχας σε ομιλία

του στην Κυριακή

της Πεντηκοστής

λέει: «Μετά την

πτώση του

ανθρώπου, και, μη

όντας ο άνθρωπος

σε θέση να

αντέξει το άκτιστο

φως, "εκρύβη από προσώπου Κυρίου του Θεού" και ο Θεός

αποτραβήχτηκε από τον άνθρωπο, από φόβο μήπως

εκμηδενίσει τον παραβάτη με την αγία παρουσία του.

Τότε ήταν που Εκείνος όντας Ένας σε Τρία Πρόσωπα, από

ανείπωτο έλεος προς το αποξενωμένο άνθρωπο τον πλησίασε

με διαδοχικές αποκαλύψεις, ώστε "η χάρις του Κυρίου Ιησού

Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του Αγίου

Πνεύματος", να μπορέσει να αυξηθεί και για ακόμη μία φορά

να ανυψώσει τον πεπτωκότα άνθρωπο...

Πρέπει να δούμε την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος, όχι μόνο

σαν ένα θαύμα που δόξασε την Αποστολική Εκκλησία, αλλά

σαν ένα γεγονός που συνδέεται ουσιαστικά με την σωτηρία

μας» (1).

Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στην ομιλία του στην εορτή της

Πεντηκοστής ερμηνεύοντας το γιατί το Άγιο Πνεύμα

εμφανίσθηκε με σχήμα γλωσσών και, μάλιστα, πυρίνων,

σημειώνει ότι «Για να επιδείξει την συμφυΐα του (την ίδια

φύση) με τον Θεόν Λόγον, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας

Τριάδος· διότι τίποτε δεν είναι συγγενέστερο από την γλώσσα

προς τον λόγο.

Συγχρόνως δε και για την χάρι της διδασκαλίας· διότι ο κατά

Χριστόν διδάσκαλος χρειάζεται χαριτωμένη γλώσσα. Γιατί δε

με πύρινες γλώσσες; Όχι μόνο για το ομοούσιο του Πνεύματος

προς τον Πατέρα και τον Υιό (διότι πυρ είναι ο Θεός μας, και

μάλιστα πυρ που κατατρώει την μοχθηρία), αλλά και για την

διπλότητα της ενέργειας του κηρύγματος των Αποστόλων·

διότι μπορεί συγχρόνως να ευεργετεί και να τιμωρεί, και, όπως

το πυρ έχει την ιδιότητα και να φωτίζει και να φλογίζει, έτσι και ο

λόγος της κατά Χριστόν διδασκαλίας, τους μεν υπακούοντας

φωτίζει, τους δε απειθούντας παραδίδει τελικώς σε πυρ» (2).

Ο άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς γράφει για αυτήν την εορτή «Το

Άγιο Πνεύμα δεν είναι σαν το βίαιο άνθρωπο, που μπαίνει

απρόσκλητα στο ξένο σπίτι. Μπαίνει μόνο στα σπίτια που έχουν

θεληματικά και πρόθυμα την πόρτα τους ανοιχτή, εκεί που το

λογαριάζουν ως κάτι το αγαπητό, σαν ένα επισκέπτη που τον

περιμένουν από καιρό.

Οι απόστολοι το περίμεναν με έντονη επιθυμία. Και το Άγιο Πνεύμα

κατέβηκε σε αυτούς και τους έκανε κατοικητήριό του. Δεν

κατέβηκε κοντά τους με κάποιο απειλητικό θόρυβο, μα με κραυγή

χαράς. Αδελφοί μου! Να ξέρετε πόσο χαίρεται το Άγιο Πνεύμα,

πόσο ευφραίνεται με απερίγραπτη χαρά, όταν βρίσκει ψυχές αγνές,

που έχουν ανοιχτές τις πόρτες της ψυχής τους, που το

νοσταλγούν! Σε αυτές φτιάχνει το κατοικητήριό του με μία κραυγή

χαράς και τους χαρίζει τις πλούσιες δωρεές του» (3).

Ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας γράφοντας για την Θεία Λειτουργία

λέει ότι «Το άγιο Πνεύμα είναι η δύναμις που ώπλισε τους

Αποστόλους από άνω, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου προς

αυτούς, "καθίσατε εν τη πόλει Ιερουσαλήμ, έως ου ενδύσησθε

δύναμιν εξ ύψους". Αυτό είναι έργο εκείνης της καθόδου· διότι το

Πνεύμα δεν κατέβηκε μία μόνο φορά κι’ έπειτα μας εγκατέλειψε,

αλλά είναι και θα είναι μαζί μας για πάντα. Και δεν μας έστειλε

μόνο το άγιο Πνεύμα ο Κύριος, αλλά και ο ίδιος υποσχέθηκε ότι θα

μένει μαζί μας έως της συντέλειας του αιώνος. Αλλά ο μεν

Παράκλητος παρίσταται αοράτως, ο δε Κύριος και βλέπεται και

στην αφή προσφέρεται με τα φρικτά μυστήρια» (4).

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας για το ίδιο θέμα

αναφέρει «Ανέβηκε η ανθρώπινη φύση πριν δέκα ημέρες στον

θρόνο του Θεού και σήμερα κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα σε αυτήν.

Για να μη αμφιβάλλει κανένας και να μη αναρωτιέται τι έκαμε

άραγε ο Χριστός, όταν ανέβηκε στον ουρανό. Άραγε συμφιλίωσε

τον Πατέρα; Άραγε τον έκαμε να μας συγχωρέσει; Θέλοντας να

μας δείξει ότι τον συμφιλίωσε με το ανθρώπινο γένος, μας έστειλε

αμέσως τα δώρα για την συμφιλίωση. Στείλαμε εμείς πίστη και

πήραμε από τον ουρανό δώρα· στείλαμε υπακοή και πήραμε

δικαιοσύνη» (5).

1. "Η Θεολογία της Καρδιάς", Άγιος Φιλάρετος Μόσχας, Έκδ.

Ίνδικτος, σ. 147

2. Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Ε.Π.Ε., τ. 10, σ. 107

3. "Αναστάσεως ημέρα", αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, επιμέλεια

Πέτρου Μπότση, σ. 235

4. Νικολάου Καβάσιλα, Ε.Π.Ε., σ. 145

5. Ι. Χρυσοστόμου τ. 36, Ε.Π.Ε., σ. 305

(πηγή: kirigmata.blogspot.com)

 Η ανάληψη του Κυρίου Ιησού Χριστού

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Η σημερινή εορτή είναι σεβάσμια και

μεγάλη· υπερβαίνει τον νου των ανθρώπων και

είναι αντάξια της γενναιοδωρίας του Θεού που

την έκανε. Διότι σήμερα έγινε συμφιλίωση του

Θεού με το ανθρώπινο γένος. Σήμερα παύθηκε η

χρόνια έχθρα και τελείωσε ο μακροχρόνιος

πόλεμος. Σήμερα επανήλθε μια θαυμάσια ειρήνη

που ποτέ κανείς δεν την περίμενε.

Εμείς που φανήκαμε ανάξιοι για τη γη,

σήμερα ανυψωθήκαμε στους ουρανούς. Εμείς

που δεν ήμασταν άξιοι ούτε για την εξουσία της γης, ανεβήκαμε στην ουράνια βασιλεία,

ξεπεράσαμε τους ουρανούς, φτάσαμε στον θρόνο του Θεού, και η ανθρώπινη φύση, για

την οποία φύλαγαν τον παράδεισο τα Χερουβίμ, σήμερα κάθεται ψηλότερα από τα

Χερουβίμ. Αλλά πώς έγινε αυτό το θαυμαστό και μεγάλο;

Αυτό είναι το αξιοθαύμαστο, ότι δηλαδή έγινε ειρήνη όχι επειδή παρακαλέσαμε εμείς

οι άδικα οργιζόμενοι εναντίον του Θεού, αλλ’ επειδή παρακάλεσε εμάς Αυτός που δίκαια

αγανακτούσε.

Και πρόσεξε τι γίνεται. Μεσίτης έγινε ο Υιός του Θεού που μας παρακαλεί· όχι

κάποιος άνθρωπος, ούτε άγγελος, ούτε αρχάγγελος, ούτε κανένας από τους υπηρέτες

Του. Και τι κάνει ο μεσίτης; Το έργο του μεσίτη.

Ο Θεός ήταν οργισμένος με μας, εμείς αποστρεφόμασταν τον Θεό, τον φιλάνθρωπο

Κύριο. Ο Χριστός, αφού μπήκε στη μέση, συμφιλίωσε τα δύο μέρη. Και πώς μπήκε στη

μέση; Την τιμωρία που έπρεπε να επιβάλει σ’ εμάς ο Πατέρας τη δέχθηκε Αυτός, και

υπέμεινε την τιμωρία αυτή και τους ονειδισμούς των ανθρώπων.

Είδες πώς διέλυσε την έχθρα και πώς δεν σταμάτησε να κάνει τα πάντα και να πάσχει

και να φροντίζει, ώσπου τον αντίπαλο και εχθρό τον ανύψωσε στον ίδιο τον Θεό και τον

έκανε φίλο Του; Και αυτών των αγαθών αφορμή είναι η σημερινή ημέρα· διότι (ο Χριστός),

αφού πήρε απαρχή από την ανθρώπινη φύση, την ανύψωσε στον Θεό.

Όταν κάποιος πάρει λίγα στάχυα και τα κάνει μικρό δεμάτι και το προσφέρει στον

Θεό, με το μικρό δεμάτι ευλογείται όλο το χωράφι. Αυτό έκανε και ο Χριστός· μ’ εκείνο το

ένα σώμα Του και την απαρχή, έκανε να ευλογηθεί το ανθρώπινο γένος.

Και αυτά τα είπαμε για το ανθρώπινο σώμα που πρόσφερε ο Χριστός. Πρόσφερε

λοιπόν στον Πατέρα την απαρχή της ανθρώπινης φύσης, και τόσο θαύμασε το δώρο ο

Πατέρας, και για την αξία Εκείνου που το πρόσφερε και διότι το δώρο ήταν αμόλυντο,

ώστε το δέχτηκε στα χέρια Του και το έβαλε κοντά Του και είπε: «Κάθισε στα δεξιά μου»

(Ψαλμ. 109:1). Σε ποια φύση είπε ο Θεός: «Κάθισε στα δεξιά μου»; Σ’ εκείνη που είχε

ακούσει: «Χώμα είσαι και στο χώμα θα επιστρέψεις» (Γέν. 3:19).

Δεν ήταν όμως αρκετό να ανεβεί πάνω από τους ουρανούς; Δεν ήταν αρκετό να

σταθεί μαζί με τους αγγέλους; Δεν ήταν ανυπολόγιστη και αυτή η τιμή; Όμως ξεπέρασε

τους αγγέλους, προσπέρασε τους αρχαγγέλους, ξεπέρασε τα Χερουβίμ, ανέβηκε

ψηλότερα από τα Σεραφίμ, πέρασε πάνω από τις αρχές, δεν στάθηκε πουθενά, μέχρι που

έφτασε στον θεϊκό θρόνο.

Δεν βλέπεις αυτή την απόσταση του ουρανού από τη γη; Ή μάλλον ας αρχίσουμε από

κάτω. Δεν βλέπεις πόση είναι η απόσταση από τον άδη μέχρι τη γη; Και από τη γη πάλι

μέχρι τον ουρανό; Και από τον ουρανό μέχρι τον ψηλότερο ουρανό; Και από εκείνον μέχρι

τους αγγέλους, τους αρχαγγέλους, τις ουράνιες δυνάμεις και μέχρι σ’ αυτόν το θρόνο τον

βασιλικό; Σ’ αυτή όλη την απόσταση και σ’ αυτό το ύψος ανέβασε (ο Χριστός) την

ανθρώπινη φύση.

Λέει ο Χριστός ότι «θα γίνει χαρά στον ουρανό και στη γη για έναν αμαρτωλό που

μετανοεί» (Λουκ. 15:7). Αν λοιπόν οι άγγελοι χαίρονται όταν βλέπουν έναν αμαρτωλό

να μετανοεί, σήμερα που με την απαρχή είδαν όλη την ανθρώπινη φύση ανυψωμένη

στον ουρανό, πώς δεν θα ένιωσαν τη μεγαλύτερη χαρά;

Θέλεις να μάθεις ότι χαίρονταν και σκιρτούσαν και όταν έμελλε να δουν τον Χριστό

ν’ ανεβαίνει; Άκουσε τον Ίδιο να λέει ότι (οι άγγελοι) ανέβαιναν και κατέβαιναν

συνεχώς. Και αυτό δείχνει ότι επιθυμούσαν να δουν το παράξενο θέαμα.

Και από πού φαίνεται ότι ανέβαιναν και κατέβαιναν; Άκουσε τον Χριστό που λέει:

«Από τώρα θα δείτε τους ουρανούς ανοιγμένους και τους αγγέλους του Θεού ν’

ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν πάνω στον Υιό του Ανθρώπου» (Ιω. 1:52).

Γι’ αυτό υπήρχαν παντού άγγελοι, και όταν γεννήθηκε, και όταν αναστήθηκε, και

σήμερα που ανέβηκε. Διότι, λέει ο ευαγγελιστής, παρουσιάστηκαν δύο με λαμπρά

ενδύματα –που με την εμφάνιση φανέρωναν τη χαρά τους– και είπαν στους μαθητές:

«Άνδρες Γαλιλαίοι, γιατί σταθήκατε; Αυτός ο Ιησούς, που αναλήφθηκε από σας στον

ουρανό, θα έρθει κατά τον ίδιο τρόπο, όπως τον είδατε να πηγαίνει στον ουρανό»

(Πράξ. 1:10-11).

Εδώ προσέξτε πολύ. Γιατί τα λένε αυτά οι άγγελοι; Μήπως δεν είχαν μάτια οι

μαθητές; Μήπως δεν έβλεπαν αυτό που γινόταν; Δεν είπε ο ευαγγελιστής ότι

«αναλήφθηκε καθώς τον έβλεπαν» (Πράξ. 1:9); Για ποιο λόγο λοιπόν στάθηκαν κοντά

τους οι άγγελοι λέγοντάς τους ότι ανέβηκε στον ουρανό; Για δύο λόγους.

Πρώτον, διότι πάντοτε θλίβονταν οι μαθητές για την αναχώρηση του Χριστού. Γι’

αυτό στάθηκε ο άγγελος, για να παρηγορήσει με την επάνοδο του Κυρίου τη λύπη που

τους προξένησε η ανάληψή Του. «Αυτός», είπε, «ο Ιησούς που αναλήφθηκε από σας

στον ουρανό, θα έρθει κατά τον ίδιο τρόπο». Λυπηθήκατε, λέει, επειδή αναλήφθηκε;

Αλλά μη λυπάστε πια, διότι θα επιστρέψει και πάλι.

Ο δεύτερος λόγος της παρουσίας των αγγέλων είναι ο εξής. Ο Ιησούς αναλήφθηκε

στον ουρανό. Όμως η απόσταση ήταν μεγάλη και τα ανθρώπινα μάτια δεν είχαν τη

δύναμη να δουν ως τους ουρανούς το σώμα που αναλήφθηκε. Γι’ αυτό στάθηκαν κοντά

τους οι άγγελοι, εξηγώντας την άνοδο στον ουρανό, για να μη νομίσουν ότι ανέβηκε

“προς τον ουρανό” όπως ο Ηλίας (Δ’ Βασ. 2:1), αλλά ότι ανέβηκε “στον ουρανό”. Γι’

αυτό λέει, «που αναλήφθηκε από σας στον ουρανό».

Και αυτό δεν το πρόσθεσε χωρίς λόγο. Ο Ηλίας αναλήφθηκε προς τον ουρανό,

διότι ήταν δούλος (του Θεού), ο Ιησούς όμως αναλήφθηκε στον ουρανό, διότι ήταν

Κύριος. Ο Ηλίας αναλήφθηκε με πύρινο άρμα, ο Ιησούς με νεφέλη. Ο Θεός δηλαδή,

όταν έπρεπε να καλέσει τον δούλο Του, έστειλε άρμα, όταν όμως κάλεσε τον Υιό Του,

έστειλε βασιλικό θρόνο –και όχι απλώς βασιλικό θρόνο, αλλά τον ίδιο τον πατρικό

θρόνο. Διότι για τον Πατέρα λέει ο Ησαΐας: «Ιδού, ο Κύριος κάθεται επάνω σ’ ελαφριά

νεφέλη» (Ησ. 19:1). Επειδή λοιπόν ο Πατέρας κάθεται επάνω σε νεφέλη, γι’ αυτό και

στον Υιό έστειλε τη νεφέλη. Και ο Ηλίας, όταν ανέβηκε, άφησε στον Ελισσαίο τη

μηλωτή του, ο Ιησούς όμως, όταν αναλήφθηκε, άφησε στους μαθητές του χαρίσματα

που έκαναν όχι έναν προφήτη, αλλά μύριους Ελισσαίους, και μάλιστα πολύ

μεγαλύτερους και λαμπρότερους από εκείνον.

Αγίου Ιω. Χρυσοστόμου, Εις την ανάληψιν

του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

PG 50, 441-452 (αποσπάσματα).

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών Μηνός Ιουνίου

 

 

 Ἐγὼ εἶμαι ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ Ζωή

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Ἐὰν ὑπάρχει μιὰ ἀλήθεια στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ εὐαγγελικὲς ἀλήθειες, ἡ ἀλήθεια αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀκόμη, ἐὰν ὑπάρχει μιὰ πραγματικότητα στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ καινοδιαθηκικὲς πραγματικότητες, ἡ πραγματικότητα αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τὰ θαύματά Του, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος δίδασκε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε ὅτι ἡ πίστη σ’ Αὐτὸν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος νίκησε τὸ θάνατο καὶ ἔτσι ἐξασφάλισε στοὺς θανατωμένους ἀνθρώπους τὴ μετάβαση ἐκ τοῦ θανάτου στὴν ἀνάσταση.

Μὲ τὴν ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θνητὸς καὶ πεπερασμένος· μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου γίνεται ἀθάνατος καὶ αἰώνιος. Σ’ αὐτὸ δὲ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ δύναμη καὶ τὸ κράτος καὶ ἡ παντοδυναμία τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσεως. Καὶ γιὰ αὐτὸ χωρὶς τὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δὲν θὰ ὑπῆρχε κἄν ὁ Χριστιανισμός. Μεταξὺ τῶν θαυμάτων ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ μεγαλύτερο θαῦμα. Ὅλα τὰ ἄλλα θαύματα πηγάζουν ἀπὸ αὐτὸ καὶ συνοψίζονται σ’ αὐτό. Ἀπ’ αὐτὸ πηγάζουν ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ προσευχὴ καὶ ἡ θεοσέβεια. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο καμία ἄλλη θρησκεία δὲν ἔχει· αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἀνυψώνει τὸν Κύριο ὑπεράνω ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν θεῶν. Αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο κατὰ τρόπο μοναδικὸ καὶ ἀναμφισβήτητο δείχνει καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεὸς καὶ Κύριος σὲ ὅλους τοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους κόσμους.

Τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος πιστεύει ἀληθινὰ στὸν Ἀναστάντα Κύριο τὸ ἀποδεικνύει μὲ τὸ νὰ ἀγωνίζεται κατὰ τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν παθῶν καὶ ἐὰν μὲν ἀγωνίζεται, πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι ἀγωνίζεται γιὰ τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ἐὰν ὅμως δὲν ἀγωνίζεται, τότε μάταιη ἡ πίστη του! Διότι, ἐὰν ἡ πίστη τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ἀγώνας γιὰ τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰωνιότητα, τότε τί εἶναι; Ἐὰν μὲ τὴν πίστη στὸ Χριστὸ δὲν φθάνει κανεὶς στὴν ἀθανασία καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ θανάτου νίκη, τότε πρὸς τί ἡ πίστη μας; Ἐὰν ὁ Χριστὸς δὲν ἀναστήθηκε, τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος δὲν ἔχουν νικηθεῖ. Ἐὰν δὲ δὲν ἔχουν αὐτὰ τὰ δύο νικηθεῖ, τότε γιατί νὰ πιστεύει κανεὶς στὸ Χριστό; Ἐκεῖνος ὅμως ὁ ὁποῖος μὲ τὴν πίστη στὸν Ἀναστάντα Χριστὸ ἀγωνίζεται ἐναντίον κάθε ἁμαρτίας του, αὐτὸς ἐνισχύει σιγὰ-σιγὰ μέσα του τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Κύριος πραγματικὰ ἀναστήθηκε, ἄμβλυνε τὸ κέντρο τοῦ θανάτου, νίκησε τὸ θάνατο σὲ ὅλα τὰ μέτωπα τῆς μάχης.

Χωρὶς τὴν ἀνάσταση δὲν ὑπάρχει οὔτε στὸν οὐρανὸ οὔτε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τίποτε πιὸ παράλογο ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ οὔτε μεγαλύτερη ἀπελπισία ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτή, δίχως ἀθανασία. Σ’ ὅλους τοὺς κόσμους δὲν ὑπάρχει περισσότερο δυστυχισμένη ὕπαρξη ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν πιστεύει στὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Γι’ αὐτό, γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὁ Ἀναστημένος Κύριος εἶναι τὰ «πάντα ἐν πᾶσιν» σ’ ὅλους τοὺς κόσμους: ὅ,τι τὸ Ὡραῖο, τὸ Καλό, τὸ Ἀληθινό, τὸ Προσφιλές, τὸ Χαρμόσυνο, τὸ Θεῖο, τὸ Σοφό, τὸ Αἰώνιο. Αὐτὸς εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας, ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας, ὅλη ἡ Χαρά μας, ὅλο τὸ Ἀγαθό μας, ὅλη ἡ Ζωή μας, ἡ Αἰωνία Ζωὴ σὲ ὅλες τὶς αἰωνιότητες καὶ ἀπεραντοσύνες.

ΠΗΓΗ www.inaa.gr

 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΘΕΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΩΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ

ΜΗΝΩΝ ΜΑΪΟΥ - ΙΟΥΝΙΟΥ

Πέμπτη 1 Μαϊου Αγίου προφήτου Ιερεμίου

Δευτέρα 5 Μαϊου Αγίας μεγαλομάρτυρος Ειρήνης

Τρίτη 6 Μαϊου Αγίου Σεραφείμ του Δομβοίτου

Πέμπτη 8 Μαϊου Αγίου Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου

Τετάρτη 14 Μαϊου Εορτή της Μεσοπεντηκοστής

Τετάρτη 21 Μαϊου Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης

Τρίτη 27 Μαϊου Αγίου Ιωάννου του Ρώσου

Τρίτη 27 Μαϊου Ιερά Αγρυπνία αποδόσεως του Πάσχα ( 20:00-00:15)

Τετάρτη 28 Μαϊου Εορτή αποδόσεως του Αγίου Πάσχα

Πέμπτη 29 Μαϊου Εορτή Αναλήψεως του Κυρίου

Δευτέρα 9 Ιουνίου Εορτή του Αγίου Πνεύματος

Παρασκευή 13 Ιουνίου Αγίου Τριφυλλίου

Τρίτη 24 Ιουνίου Εορτή του Γενεσίου του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου

Δευτέρα 30 Ιουνίου Αγίων Δώδεκα Αποστόλων

ΚΑΘΕ ΗΜΕΡΑ ΤΕΛΕΙΤΕ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΩΣ ΤΗΝ ΔΕΥΤΈΡΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (9/6)

Όλα τα Σάββατα των μηνών

Την Πέμπτη 19 Ιουνίου στις 6.00 το απόγευμα θα τελεσθεί το μυστήριο

του Ιερού Ευχελαίου.

Κάθε Δευτέρα μετά την ακολουθία του εσπερινού, ψάλλεται η Παράκληση

του Αγίου Σπυρίδωνος και κάθε Παρασκευή μετά την ακολουθία του εσπερινού

ψάλλεται η Παράκληση της Παναγίας της Μεγαλόχαρης.

Η ακολουία του εσπερινού τελείται στις 18.00

Πρόγραμμα Ιερών Ακολουθιών Μεγάλης Εβδομάδας και Πάσχα 2025